Gujarati Bal Varta: બાળકો માટે 16 શ્રેષ્ઠ વાર્તા | Moral Stories PDF

શું તમારા બાળકો પણ આખો દિવસ મોબાઈલ કે ટીવીની સ્ક્રીન સામે બેસી રહે છે? આજના ડિજિટલ સમયમાં બાળકોને મોબાઈલથી દૂર રાખીને સાચા સંસ્કાર આપવા એ દરેક માતા-પિતા માટે મોટો પડકાર છે. પણ આનો સૌથી સરળ અને જૂનો રામબાણ ઈલાજ છે — આપણી મજેદાર Gujarati Bal Varta (ગુજરાતી બાળ વાર્તા). બાળપણમાં દાદા-દાદી પાસેથી સાંભળેલી વાર્તાઓ માત્ર મનોરંજન જ નથી કરતી, પરંતુ બાળકોના કુમળા મન પર ખૂબ જ સકારાત્મક છાપ છોડે છે.

અમે તમારા બાળકોના જીવન ઘડતર માટે અહીં ખાસ પસંદ કરેલી ૧૬ શ્રેષ્ઠ ગુજરાતી વાર્તાઓ (Motivational Moral Stories) રજૂ કરી છે. આ કલેક્શનમાં ચતુર વાંદરો, સસલું અને કાચબો, સિંહ અને ઉંદર જેવી પંચતંત્ર અને ઈસપની પ્રખ્યાત કથાઓનો સમાવેશ થાય છે. આ દરેક વાર્તાના અંતે એક સુંદર 'બોધ' આપેલો છે, જે બાળકોને હિંમત, એકતા, ધીરજ અને સાચા-ખોટાની સમજ સીધી શિખામણ આપ્યા વિના રમતા-રમતા શીખવી દેશે.

વાલીઓ અને શિક્ષકોની સુવિધા માટે અમે એક ખાસ ભેટ પણ તૈયાર કરી છે! તમારે રોજ રાત્રે નવી વાર્તા શોધવા માટે ઇન્ટરનેટ ચાલુ કરવાની જરૂર નથી. આ પોસ્ટના અંતે અમે આ તમામ વાર્તાઓની એક સુંદર Moral Stories PDF ફ્રી ડાઉનલોડ કરવા માટે મૂકી છે. તો ચાલો, તમારા બાળકને મોબાઈલની દુનિયામાંથી બહાર કાઢીને વાર્તાઓની અદભુત દુનિયામાં લઈ જઈએ. નીચેથી વાર્તાઓ વાંચવાની શરૂઆત કરો!

૧. બંધનમાં રહેલો હાથી (માનસિક બેડીઓ)

એક દિવસ એક પ્રવાસી હાથીઓના તબેલા પાસેથી પસાર થઈ રહ્યો હતો. તેણે જોયું કે ત્યાં ઉભેલા વિશાળ અને તાકાતવર હાથીઓને કોઈ જાડા લોખંડના સાંકળથી નહીં, પણ તેમના પગમાં માત્ર એક પાતળા દોરડાથી બાંધવામાં આવ્યા હતા. પ્રવાસીને ખૂબ આશ્ચર્ય થયું કે આટલો શક્તિશાળી હાથી, જે ધારે તો આખા ઝાડને મૂળમાંથી ઉખેડી શકે છે, તે આ મામૂલી દોરડું તોડીને ભાગી કેમ નથી જતો?

તેણે ત્યાં ઉભેલા મહાવતને પૂછ્યું, "ભાઈ, આ હાથી આટલા પાતળા દોરડાથી બંધાઈને શાંતિથી કેમ ઉભા છે? તેઓ તેને તોડવાનો પ્રયાસ કેમ નથી કરતા?"

મહાવતે હસીને જવાબ આપ્યો, "સાહેબ, જ્યારે આ હાથી સાવ નાના બચ્ચાં હતા, ત્યારે અમે તેમને બાંધવા માટે આ જ દોરડાનો ઉપયોગ કરતા હતા. તે ઉંમરે દોરડું તોડવા માટે તેમની પાસે પૂરતી તાકાત નહોતી. તેમણે ત્યારે ઘણા પ્રયત્નો કર્યા, પણ દોરડું તૂટ્યું નહીં. એટલે તેમના મનમાં એ વાત દ્રઢ થઈ ગઈ કે આ દોરડું ક્યારેય તૂટી શકે તેમ નથી. આજે તેઓ મોટા અને તાકાતવર થઈ ગયા છે, છતાં તેમની એ 'માનસિક માન્યતા' હજુ પણ એવી જ છે. તેઓ માને છે કે દોરડું તૂટશે જ નહીં, એટલે તેઓ પ્રયાસ જ નથી કરતા."

વાર્તાનો બોધ (Moral of the Story):

બોધ: દુનિયામાં મોટાભાગના લોકો આ હાથી જેવા જ હોય છે. ભૂતકાળમાં મળેલી એક નિષ્ફળતાને કારણે તેઓ માની લે છે કે આ કામ તેમનાથી ક્યારેય નહીં થાય. નિષ્ફળતા એ શીખવા માટે હોય છે, પ્રયાસ છોડી દેવા માટે નહીં. પોતાની શક્તિ પર વિશ્વાસ રાખીને હંમેશા નવો પ્રયાસ કરવો જોઈએ.

૨. રસ્તા વચ્ચેનો મોટો પથ્થર

પ્રાચીન સમયમાં એક રાજાને પોતાની પ્રજાની પરીક્ષા લેવાનો વિચાર આવ્યો. તેણે નગરના મુખ્ય રસ્તાની વચ્ચોવચ એક મોટો અને ભારે પથ્થર મુકાવી દીધો અને પોતે બાજુમાં એક ઝાડ પાછળ સંતાઈને જોવા લાગ્યો કે કોણ આ પથ્થરને હટાવે છે.

થોડીવારમાં નગરના મોટા વેપારીઓ અને પૈસાદાર લોકો ત્યાંથી પસાર થયા. પથ્થર જોઈને તેઓ રસ્તાની બાજુમાંથી ચાલી ગયા અને જોરજોરથી બૂમો પાડવા લાગ્યા, "આપણા રાજા કેટલા બેદરકાર છે! રસ્તા પર આટલો મોટો પથ્થર પડ્યો છે છતાં કોઈને હટાવવાનું કહેતા નથી." ઘણા લોકો આવ્યા, પથ્થરને જોયો, ફરિયાદ કરી અને ચાલ્યા ગયા. પણ કોઈએ પથ્થર હટાવવાની તસ્દી ન લીધી.

સાંજ પડવા આવી, ત્યારે શાકભાજીનો મોટો ટોપલો માથે ઉઠાવીને એક ગરીબ ખેડૂત ત્યાંથી નીકળ્યો. રસ્તા વચ્ચે પથ્થર જોઈને તેણે પોતાનો ટોપલો નીચે મૂક્યો. તેણે વિચાર્યું કે રાત્રે કોઈ અંધારામાં આ પથ્થર સાથે અથડાશે તો તેને વાગશે. તેણે પૂરી તાકાત લગાવીને, પરસેવે રેબઝેબ થઈને એ મોટા પથ્થરને રસ્તાની બાજુ પર ધકેલી દીધો.

જ્યારે તે પોતાનો ટોપલો ઉઠાવવા પાછો ફર્યો, ત્યારે તેણે જોયું કે જ્યાં પથ્થર હતો ત્યાં એક થેલી પડી છે. તેણે થેલી ખોલી તો અંદર સોનાના સિક્કા અને રાજાની એક ચિઠ્ઠી હતી, જેમાં લખ્યું હતું: "આ સોનાના સિક્કા એ વ્યક્તિ માટે છે, જેણે આ પથ્થર હટાવવાની મહેનત કરી."

વાર્તાનો બોધ (Moral of the Story):

બોધ: જીવનમાં આવતી દરેક મુશ્કેલી આપણને કંઈક નવું શીખવાની અને આગળ વધવાની તક આપે છે. જે લોકો માત્ર ફરિયાદો જ કર્યા કરે છે, તેઓ ક્યારેય પ્રગતિ નથી કરતા. જે પોતાની જાતે મુશ્કેલીનો સામનો કરે છે, તેને જ સફળતા રૂપી સોનું મળે છે.

૩. ગરુડનું બચ્ચું અને મરઘીઓ

એક વખત પહાડ પરથી ગરુડનું એક ઈંડું ગબડતું ગબડતું નીચે એક ખેતર પાસે આવી ગયું. ખેતરમાં મરઘીઓ રહેતી હતી. એક મરઘીએ તે ઈંડાને સેવ્યું અને થોડા દિવસો પછી તેમાંથી ગરુડનું એક બચ્ચું બહાર આવ્યું.

ગરુડનું બચ્ચું મરઘીના બચ્ચાંઓ સાથે જ મોટું થવા લાગ્યું. તે એ જ કામ કરતું જે મરઘીઓ કરતી હતી. તે માટીમાં દાણા ચણતું, થોડુંક જ ઉડતું અને મરઘીઓની જેમ જ અવાજ કરતું. તેણે માની લીધું હતું કે પોતે પણ એક મરઘી જ છે. વર્ષો વીતી ગયા.

એક દિવસ તેણે આકાશમાં એક વિશાળ અને ભવ્ય પક્ષીને શાનથી ઉડતું જોયું. એ પક્ષીને વાદળોની ઉપર પણ ગર્વથી ઉડતું જોઈને ગરુડના બચ્ચાએ (જે હવે મોટું થઈ ગયું હતું) બીજી મરઘીઓને પૂછ્યું, "આટલું અદભુત પક્ષી કયું છે?"

મરઘીએ જવાબ આપ્યો, "એ તો પક્ષીઓનો રાજા ગરુડ છે. તે આકાશનો રાજા છે. પણ તું તેના વિશે ન વિચાર, કારણ કે આપણે તો માત્ર મરઘીઓ છીએ, આપણે તેના જેટલું ઊંચે ક્યારેય ન ઉડી શકીએ."

ગરુડે આ વાત સાચી માની લીધી. તેણે આખી જિંદગી જમીન પર દાણા ચણવામાં જ કાઢી નાખી અને ક્યારેય આકાશમાં ઉડવાનો પ્રયત્ન જ ન કર્યો. તે જન્મ્યો હતો ગરુડ બનીને, પણ મરઘીઓની માનસિકતા સાથે જ મરી ગયો.

વાર્તાનો બોધ (Moral of the Story):

બોધ: તમે જેવા લોકો સાથે રહો છો, તેવા જ તમારા વિચારો બની જાય છે. ભગવાને તમારામાં અપાર શક્તિઓ મૂકી છે. જો તમે તમારી જાતને સામાન્ય કે નબળા જ માન્યા કરશો, તો તમે ક્યારેય તમારા જીવનની ઊંચાઈઓને સ્પર્શી શકશો નહીં. પોતાની તાકાત ઓળખો અને ઊંચું લક્ષ્ય રાખો.

૪. લાકડાનો વાટકો (માતા-પિતાનું સન્માન)

એક ઘરમાં એક વૃદ્ધ દાદા રહેતા હતા. ઉંમર થવાને કારણે તેમના હાથ ધ્રુજતા હતા અને આંખે ઝાંખુ દેખાતું હતું. રોજ રાત્રે જમતી વખતે ધ્રુજતા હાથને કારણે તેમનાથી ક્યારેક શાક ઢોળાઈ જતું તો ક્યારેક પાણીનો ગ્લાસ પડી જતો.

તેમના દીકરા અને વહુને આ વાતથી ખૂબ ચીડ ચડતી. એક દિવસ દીકરાએ કહ્યું, "રોજ રોજ આમનું આ સહન નથી થતું. આનાથી તો ઘર ગંદુ થાય છે." તેથી દીકરા અને વહુએ દાદા માટે ઘરના એક ખૂણામાં અલગ નાનું ટેબલ રાખી દીધું. એટલું જ નહીં, દાદાથી કાચની થાળી તૂટી ગઈ હોવાથી, હવે તેમને જમવા માટે એક લાકડાનો જૂનો વાટકો આપી દીધો. વૃદ્ધ પિતાની આંખોમાં આંસુ હતા, પણ તેઓ કશું બોલ્યા નહીં.

આ બધું તેમનો પાંચ વર્ષનો નાનો દીકરો ધ્યાનથી જોતો હતો. એક સાંજે દીકરો જમીન પર બેસીને લાકડાના નાના ટુકડાઓ જોડીને કંઈક બનાવી રહ્યો હતો. પિતાએ પ્રેમથી પૂછ્યું, "બેટા, તું આ શું બનાવી રહ્યો છે?"

બાળકે માસૂમિયતથી જવાબ આપ્યો, "પપ્પા, હું લાકડાનો એક વાટકો બનાવી રહ્યો છું. જ્યારે હું મોટો થઈશ અને તમે ઘરડા થશો, ત્યારે તમને ખૂણામાં બેસીને જમવા માટે આ લાકડાનો વાટકો કામ આવશે ને!"

આ સાંભળતા જ દીકરા અને વહુના પગ નીચેથી જમીન ખસી ગઈ. તેમને પોતાની મોટી ભૂલ સમજાઈ ગઈ. તે જ રાત્રે તેઓ દાદાને આદરપૂર્વક પાછા ડાઇનિંગ ટેબલ પર લઈ આવ્યા અને ત્યાર પછી ક્યારેય તેમની ભૂલો પર ગુસ્સો ન કર્યો.

વાર્તાનો બોધ (Moral of the Story):

બોધ: બાળકો એ જ શીખે છે જે તેઓ પોતાના ઘરમાં જુએ છે. આજે તમે તમારા માતા-પિતા અને વડીલો સાથે જેવો વ્યવહાર કરશો, આવતીકાલે તમારા બાળકો તમારી સાથે એવો જ વ્યવહાર કરશે. વડીલોનું હંમેશા સન્માન કરવું જોઈએ.

૫. શાંત મનની તાકાત

એક ખેડૂત પોતાના ખેતરના મોટા ગોડાઉનમાં કામ કરી રહ્યો હતો, જ્યાં સૂકું ઘાસ ભરેલું હતું. કામ કરતી વખતે અચાનક તેની કાંડા ઘડિયાળ ક્યાંક પડી ગઈ. આ ઘડિયાળ તેના પિતાની નિશાની હતી, તેથી તેને તે ખૂબ જ વહાલી હતી.

ખેડૂતે આખા ગોડાઉનમાં ઘાસમાં ફંફોસ્યું, પણ ઘડિયાળ મળી નહીં. તેણે ત્યાં રમતા બાળકોને બોલાવ્યા અને કહ્યું કે જે પણ મને આ ઘડિયાળ શોધી આપશે તેને હું ઈનામ આપીશ. બધા બાળકો ગોડાઉનમાં ગયા અને જોરજોરથી ઘાસ ખેંચવા લાગ્યા. ઘણી મહેનત પછી પણ કોઈને ઘડિયાળ ન મળી અને બધા થાકીને બહાર આવી ગયા.

તેમાંથી એક નાનો બાળક પાછો ખેડૂત પાસે ગયો અને બોલ્યો, "કાકા, મને માત્ર દસ મિનિટ એકલો અંદર જવા દો, હું શોધી લાવીશ." ખેડૂતે હા પાડી. બાળક અંદર ગયો અને ગોડાઉનનો દરવાજો બંધ કરી દીધો. થોડીવાર પછી તે બહાર આવ્યો, તો તેના હાથમાં ઘડિયાળ હતી!

ખેડૂત આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયો. તેણે પૂછ્યું, "બધા બાળકો થાકી ગયા તોય ન મળી, તને કેવી રીતે મળી?"

બાળકે હસીને જવાબ આપ્યો, "મેં અંદર જઈને કશું જ ન કર્યું. હું બસ ઘાસ પર શાંતિથી આંખો બંધ કરીને બેસી ગયો. ગોડાઉનમાં એકદમ શાંતિ હતી, એટલે થોડી જ વારમાં મને ઘડિયાળના કાંટાનો 'ટિક... ટિક...' અવાજ સંભળાયો. હું તે દિશામાં ગયો અને મને ઘડિયાળ મળી ગઈ."

વાર્તાનો બોધ (Moral of the Story):

બોધ: ઉતાવળ અને ઘોંઘાટમાં માણસ ઘણીવાર સાચો રસ્તો જોઈ શકતો નથી. જ્યારે મન એકદમ શાંત અને એકાગ્ર (Focused) હોય છે, ત્યારે મુશ્કેલ લાગતી સમસ્યાનો ઉકેલ પણ સાવ સરળતાથી મળી જાય છે. દિવસમાં થોડો સમય શાંતિથી બેસીને વિચારવાની આદત પાડવી જોઈએ.

૬. મૂર્તિકાર અને તેનો શિષ્ય (અહંકારનું પરિણામ)

એક ગામમાં એક અત્યંત કુશળ વૃદ્ધ મૂર્તિકાર રહેતો હતો. તે અદભુત મૂર્તિઓ બનાવતો. તેનો એક યુવાન શિષ્ય હતો, જે તેના હાથ નીચે કામ શીખતો હતો. શિષ્ય પણ સારી મૂર્તિઓ બનાવતો હતો.

શિષ્ય જ્યારે પણ કોઈ મૂર્તિ બનાવે, ત્યારે વૃદ્ધ ગુરુ તેને કહેતા, "તેં ખૂબ સરસ મૂર્તિ બનાવી છે, પણ જો આમાં હાથનો આકાર થોડો વધારે યોગ્ય કર્યો હોત, તો વધુ સુંદર લાગત." શિષ્ય ગુરુની વાત માનીને સુધારો કરતો અને તેની મૂર્તિઓ બજારમાં વધુ ઊંચા ભાવે વેચાવા લાગી.

સમય જતાં શિષ્યની કળા એટલી નિખરી ગઈ કે તેની મૂર્તિઓ ગુરુ કરતાં પણ ઊંચી કિંમતે વેચાવા લાગી. છતાં ગુરુ તો તેની દરેક મૂર્તિમાં કોઈને કોઈ નાની ભૂલ કાઢતા જ હતા. એક દિવસ શિષ્યને પોતાના પર અહંકાર આવી ગયો. ગુરુએ જેવી તેની મૂર્તિમાં ભૂલ કાઢી, શિષ્ય ગુસ્સે થઈને બોલ્યો, "તમે હંમેશા મારી ભૂલો જ કાઢ્યા કરો છો! મારી મૂર્તિ હવે તમારા કરતાં પણ મોંઘી વેચાય છે, મારે હવે તમારી શિખામણની કોઈ જરૂર નથી."

વૃદ્ધ ગુરુ શાંત રહ્યા અને તેમણે શિષ્યને સલાહ આપવાનું બંધ કરી દીધું. થોડા મહિનાઓ વીત્યા. શિષ્યની મૂર્તિઓ વેચાવાની ઓછી થઈ ગઈ અને તેની કિંમત પણ ઘટી ગઈ. તે રડતો રડતો ગુરુ પાસે આવ્યો અને કારણ પૂછ્યું.

ગુરુએ કહ્યું, "બેટા, જ્યારે હું તારી ભૂલો કાઢતો હતો, ત્યારે તને હંમેશા 'વધુ સારું' કરવાની પ્રેરણા મળતી હતી. પણ જે દિવસે તું તારી કળાથી સંતુષ્ટ થઈ ગયો અને અહંકારમાં આવી ગયો, તે જ દિવસે તારી અંદરનો વિદ્યાર્થી મરી ગયો. જેમાં સુધારાનો અવકાશ નથી હોતો, તેનું પતન નિશ્ચિત છે."

વાર્તાનો બોધ (Moral of the Story):

બોધ: માણસે જિંદગીભર વિદ્યાર્થી બનીને રહેવું જોઈએ. હંમેશા નવું શીખવાની ધગશ હોવી જોઈએ. 'મને બધું જ આવડે છે' એવો અહંકાર માણસની પ્રગતિ અને વિકાસને કાયમ માટે અટકાવી દે છે.

૭. બહેરો દેડકો

ચોમાસાનો સમય હતો. દેડકાઓનું એક ટોળું જંગલમાંથી કૂદકા મારતું પસાર થઈ રહ્યું હતું. અચાનક તેમાંથી બે દેડકાઓ એક ઊંડા અને સૂકા કૂવામાં પડી ગયા.

ઉપર રહેલા બીજા બધા દેડકાઓએ કૂવામાં ડોકિયું કર્યું. કૂવો ઘણો ઊંડો હતો. બંને દેડકાઓએ બહાર નીકળવા માટે જોરજોરથી કૂદકા મારવાનું શરૂ કર્યું. ઉપર ઉભેલા દેડકાઓ બૂમો પાડવા લાગ્યા, "કૂવો બહુ ઊંડો છે, તમે ક્યારેય બહાર નહીં નીકળી શકો! નકામી મહેનત કરવાનું છોડી દો, તમારું મોત નક્કી છે."

આ સાંભળીને એક દેડકો નિરાશ થઈ ગયો. તેણે કૂદકા મારવાનું બંધ કરી દીધું અને ખૂણામાં બેસીને મૃત્યુ પામ્યો. પરંતુ બીજો દેડકો સતત, પૂરી તાકાતથી કૂદકા મારી રહ્યો હતો. ઉપરવાળા દેડકાઓ હજુ પણ બૂમો પાડતા હતા કે "રહેવા દે, તું નહીં બચી શકે." છતાં પેલા દેડકાએ છેલ્લો અને સૌથી મોટો કૂદકો માર્યો અને તે કૂવાની બહાર આવી ગયો!

બહાર આવતા જ અન્ય દેડકાઓએ તેને પૂછ્યું, "અમે તને આટલી ના પાડતા હતા, તો પણ તું કૂદકા કેમ મારતો હતો?"

ત્યારે પેલા દેડકાએ ઈશારાથી સમજાવ્યું કે તે જન્મથી જ 'બહેરો' છે! તેણે કહ્યું, "મને તો એવું લાગતું હતું કે તમે બધા ઉપર ઉભા રહીને મને પ્રોત્સાહિત કરી રહ્યા છો અને કૂદકો મારવા ઉત્સાહ વધારી રહ્યા છો!"

વાર્તાનો બોધ (Moral of the Story):

બોધ: દુનિયામાં ઘણા લોકો તમને કહેશે કે 'આ તારાથી નહીં થાય.' જો તમે તેમની નકારાત્મક વાતો સાંભળશો, તો તમે ક્યારેય સફળ નહીં થઈ શકો. મુશ્કેલીના સમયે નકારાત્મક લોકોની વાતો પ્રત્યે બહેરા બની જવામાં જ આપણી ભલાઈ છે.

૮. આપણી અંદરના બે વરુ (વિચારોની લડાઈ)

એક સાંજે એક વૃદ્ધ આદિવાસી દાદા પોતાના નાના પૌત્રને જીવનની એક અગત્યની વાત સમજાવી રહ્યા હતા. દાદાએ કહ્યું, "બેટા, આપણા બધાના મનની અંદર રોજ એક ભયાનક યુદ્ધ ચાલતું હોય છે. આ યુદ્ધ બે જંગલી વરુઓ (Wolves) વચ્ચેની લડાઈ જેવું હોય છે, જે આપણા મનની અંદર જ રહે છે."

બાળકે આશ્ચર્યથી પૂછ્યું, "બે વરુ? કેવા વરુ?"

દાદાએ ગંભીરતાથી કહ્યું, "પહેલું વરુ 'ખરાબ' છે. તે ગુસ્સો, ઈર્ષા, લોભ, સ્વાર્થ, અહંકાર, અને અસત્યનું પ્રતીક છે. તે હંમેશા બીજાનું ખરાબ વિચારવાનું કહે છે. જ્યારે બીજું વરુ 'સારું' છે. તે પ્રેમ, શાંતિ, આશા, નમ્રતા, દયા, સત્ય અને પ્રામાણિકતાનું પ્રતીક છે. આ બંને વરુઓ હંમેશા એકબીજા સાથે ભયંકર લડાઈ કરતા રહે છે."

નાનકડો બાળક થોડીવાર વિચારમાં પડી ગયો. પછી તેણે દાદાને પૂછ્યું, "દાદા, જો આ બંને વરુ વચ્ચે રોજ લડાઈ થાય છે, તો અંતે કયું વરુ જીતે છે?"

દાદાના ચહેરા પર સ્મિત આવ્યું અને તેમણે ટૂંકો પણ સચોટ જવાબ આપ્યો, "બેટા, એ જ વરુ જીતે છે, જેને તું ખોરાક ખવડાવીશ!"

વાર્તાનો બોધ (Moral of the Story):

બોધ: આપણા મનમાં સારા અને ખરાબ બંને પ્રકારના વિચારો આવે છે. આપણે જે વિચારોને વધારે મહત્વ આપીશું અને જેના પર ધ્યાન કેન્દ્રિત કરીશું (જેને ખોરાક આપીશું), તેવા જ સંસ્કાર અને તેવું જ આપણું જીવન બનશે. હંમેશા સારા વિચારોને જ અપનાવવા જોઈએ.

૯. સમુદ્ર કિનારાની એક સ્ટારફિશ

એક દિવસ સવારે સમુદ્રમાં મોટી ભરતી આવી હતી. ભરતીના મોજાંઓ સાથે હજારો 'સ્ટારફિશ' (Starfish - તારા માછલી) ઘસડાઈને કિનારાની રેતી પર આવી ગઈ હતી. પાણી પાછું ખેંચાઈ ગયું, પણ માછલીઓ કિનારે જ રહી ગઈ. સૂર્યનો તાપ વધતો જતો હતો અને પાણી વિના માછલીઓ તરફડી રહી હતી.

એક વૃદ્ધ માણસ ત્યાંથી પસાર થતો હતો. તેણે જોયું કે થોડે દૂર એક નાનો છોકરો દોડીને રેતી પરથી એક માછલી ઉઠાવે છે અને પૂરી તાકાતથી તેને પાછી સમુદ્રના પાણીમાં ફેંકી દે છે. તે છોકરો સતત આમ જ કરી રહ્યો હતો.

વૃદ્ધ માણસ છોકરા પાસે ગયો અને બોલ્યો, "બેટા, તું આ શું કરે છે? આ આખા કિનારા પર હજારો માછલીઓ પડી છે. તું એકલો કેટલી માછલીઓને બચાવી શકીશ? તારા આ પ્રયત્નથી કોઈ ફરક નથી પડવાનો."

છોકરાએ વૃદ્ધની વાત સાંભળી. તેણે શાંતિથી નીચે વળીને એક બીજી માછલી હાથમાં લીધી અને તેને પાણીમાં ફેંકતા હસીને કહ્યું, "દાદા, આખા સમુદ્રને ફરક પડે કે ન પડે, પણ મેં પાણીમાં ફેંકી એ એક માછલીના જીવનમાં તો ફરક પડી ગયો ને!" વૃદ્ધ માણસ નિઃશબ્દ થઈ ગયો.

વાર્તાનો બોધ (Moral of the Story):

બોધ: આપણે કોઈ દિવસ એવું ન વિચારવું જોઈએ કે 'મારા એકલાના સારા કામ કરવાથી આખી દુનિયા ક્યાં બદલાઈ જવાની છે?' આપણે પૂરી દુનિયા ભલે ન બદલી શકીએ, પણ જો આપણે કોઈ એક વ્યક્તિનું જીવન પણ સુધારી શકીએ, તો આપણું જીવન સાર્થક છે.

૧૦. ચીની વાંસનું વૃક્ષ (અદ્રશ્ય મહેનત)

ચીન દેશમાં વાંસની એક ખાસ પ્રજાતિ (Chinese Bamboo) થાય છે. એક ખેડૂતે પોતાના ખેતરમાં આ વાંસના બીજ વાવ્યા. તેણે બીજને ખાતર આપ્યું અને રોજ પાણી પીવડાવવાનું શરૂ કર્યું. એક વર્ષ પૂરું થયું, પણ જમીનમાંથી એક નાની કૂંપળ પણ બહાર ન આવી.

ખેડૂતે હિંમત ન હારી. તેણે બીજા વર્ષે પણ એ ખાલી જમીન પર રોજ પાણી અને ખાતર નાખવાનું ચાલુ રાખ્યું. બીજું વર્ષ વીત્યું, ત્રીજું વર્ષ વીત્યું અને ચોથું વર્ષ પણ પૂરું થઈ ગયું! આસપાસના લોકો ખેડૂતની મજાક ઉડાવવા લાગ્યા કે "તારું બીજ મરી ગયું છે, તું ખાલી જમીન પર મહેનત બગાડી રહ્યો છે." પણ ખેડૂતને પોતાની મહેનત પર વિશ્વાસ હતો.

પાંચમું વર્ષ આવ્યું, અને અચાનક જમીનમાંથી એક નાનકડો છોડ બહાર આવ્યો. અને નવાઈની વાત એ હતી કે માત્ર છ અઠવાડિયામાં (દોઢ મહિનામાં) એ વાંસનું વૃક્ષ ૮૦ ફૂટ જેટલું ઊંચું થઈ ગયું!

લોકો આશ્ચર્યથી પૂછવા લાગ્યા કે, "શું આ વૃક્ષ માત્ર છ અઠવાડિયામાં આટલું મોટું થઈ ગયું?"

ખેડૂતે સમજાવ્યું, "ના, આ વૃક્ષ છ અઠવાડિયામાં મોટું નથી થયું, તેને મોટું થવામાં પૂરા પાંચ વર્ષ લાગ્યા છે. પહેલા ચાર વર્ષ તે પોતાની કૂંપળો બહાર કાઢવાને બદલે જમીનની અંદર પોતાના 'મૂળિયાં' મજબૂત અને ઊંડા કરી રહ્યું હતું, જેથી ભવિષ્યમાં ૮૦ ફૂટ ઊંચા વૃક્ષનો ભાર સહન કરી શકે. જો મૂળિયાં મજબૂત ન હોત, તો વૃક્ષ ટકી જ ન શકત."

વાર્તાનો બોધ (Moral of the Story):

બોધ: જ્યારે આપણે કોઈ સારી વસ્તુ શીખતા હોઈએ કે સખત મહેનત કરતા હોઈએ, અને તેનું પરિણામ તરત ન દેખાય, તો નિરાશ ન થવું જોઈએ. એ સમયે આપણે આપણા 'મૂળિયાં' (પાયો) મજબૂત કરી રહ્યા હોઈએ છીએ. સાચી ધીરજ અને મહેનતનું પરિણામ હંમેશા ભવ્ય જ હોય છે.

૧૧. બાપા કાગડો.... હા બેટા કાગડો !

એક ગામમાં એક શેઠ રહેતા હતા તેને કરિયાણાની નાની દુકાન હતી. આ શેઠ આખો દિવસ દુકાનમાં બેસી વસ્તુ વેચીને વેપારનો હિસાબ એક ચોપડામાં લખે. શેઠને એક નાનો દીકરો હતો તે દુકાને આવીને રમે. દુકાનની સામે ઝાડ પર કાગડો બેસીને કા..કા કર્યા કરતો. નાનો બાળક એના પિતાજીને કહ્યા કરે : બાપા જુઓ આ કાગડો.. !

શેઠ ચોપડામાં માથું નાખી કામ કરતા જાય અને દીકરાને જવાબ આપતા જાય : 'હા બેટા કાગડો..' !આવું વારંવાર થાય એમાં શેઠ ભૂલથી ચોપડામાં લખી નાખે : ' બાપા જુઓ આ કાગડો..હા બેટા કાગડો '

ઘણા વર્ષો પછી શેઠ ઘરડા થઇ ગયા અને એનો દીકરો યુવાન થઇ ગયો એટલે દીકરાએ દુકાન સંભાળી લીધી. ઘરડો બાપ કોઈ કોઈ વાર દુકાને આવીને બેસે અને દીકરા સાથે વાત કરવા લાગે. દીકરાને કામમાં ખલેલ પડે એટલે એ બાપને ધમકાવે અને મુંગા બેસી રહેવા કહે. ઘણી વાર તો બાપનું અપમાન પણ કરી લે. એક વાર ઘરડા શેઠે દુઃખી થઈને દીકરાને કાંઇક સમજાવવા વિચાર્યું. એણે વર્ષો જુના હિસાબના ચોપડાઓ દીકરા પાસે મૂકી દીધા.

દીકરાએ આ ચોપડાઓ જોયા તો એમાં વાંચ્યું : "બાપા જુઓ આ કાગડો..હા બેટા કાગડો".

દીકરાને એના બાળપણની વાત યાદ આવી ગઈ કે પોતે સતત રમત કર્યા કરતો અને આવું બોલ્યા કરતો ત્યારે એના બાપ જરાયે અકળાયા વગર એને જવાબ આપ્યા કરતા એમાં જ એમનાથી ભૂલમાં આવું લખાઈ ગયું હતું. દીકરાને ખુબ જ પસ્તાવો થયો કે એના બાપે જરાયે અકળાયા વગર એને આવા લાડ લડાવ્યા હતા જયારે પોતે તો ઘરડા થઇ ગયેલા બાપનું અપમાન કરે છે અને એમને વાત જ નથી કરવા દેતો. ત્યાર પછી દીકરો બાપનું ક્યારેય અપમાન ન કરતો અને એમની સાથે વાતો કરીને એમને આનંદમાં રાખતો.

વાર્તાનો બોધ (Moral of the Story):

બોધ: ઘરડા મા-બાપનું ક્યારેય અપમાન ન કરવું. એમણે આપણે નાના હતા ત્યારે આપણી બધી જ ધમાલ-મસ્તી સહન કરીને આપણને ખુશ રાખ્યા હતા તો જયારે આપણે મોટા થઇ જઈએ અને મા-બાપ ઘરડા થઇ જાય ત્યારે એમની સાથે પ્રેમથી વાતો કરીને એમને આનંદમાં રાખવા જોઈએ.

૧૨. મા મને છમ્મ વડું...

એક ગામ હતું તેમાં એક ગરીબ માણસ રહેતો હતો. એને સાત દીકરીઓ હતી. ગરીબ માણસ પાસે કાંઈ જ કામ નહોતું. એ રોજ ભિક્ષા માંગીને ખાતો - ખવરાવતો.

એક દિવસ એને ભિક્ષામાં થોડો લોટ મળ્યો. એને થયું કે ઘણા દિવસથી વડાં નથી ખાધાં તો લાવ આજે વડાં ખાઈએ. પરંતુ લોટ વધારે ન હોવાથી ઘરના બધા જ માટે વડાં ન બની શકે. એટલે એણે એની પત્નીને કહ્યું કે દીકરીઓ સુઈ જાય પછી વડાં બનાવજે.

રાત પડી અને દીકરીઓ સુઈ ગઈ. પછી એમની માએ વડાં બનાવવા માંડ્યાં. વડાં બનાવતાં ગરમ તેલમાં લોટ પડે ત્યારે છમ્મ એવો અવાજ થાય. છમ્મ સાંભળીને સૌથી મોટી દીકરી જાગી ગઈ.

એ તરત રસોડામાં ગઈ અને બોલી, "મા મને છમ્મ વડું...". માએ ના છુટકે એને વડું આપવું પડ્યું.

પછી માએ બીજું વડું બનાવ્યું તો એનો છમ્મ અવાજ સાંભળીને બીજી દીકરી જાગી ગઈ અને એણે પણ મા પાસે જઈ કહ્યું, "મા મને છમ્મ વડું...". માએ ના છુટકે એને વડું આપવું પડ્યું.

આમ કરતાં સાતેય દીકરીઓએ એક એક વડું ખાઈ લીધું. એમના બાપને બિચારાને એક પણ વડું ન મળ્યું. એ તો ગુસ્સે થઇ ગયો. માંડ માંડ વડાં ખાવા મળતાં હતાં અને દીકરીઓ ખાઈ ગઈ. એ તો સાતેય દીકરીઓને લઈને જંગલમાં મૂકી આવ્યો.

છ બહેનો તો એક ઝાડ પર ચડી ગઈ પણ નાની બહેન ઝાડ પર ન ચડી શકી. એ દુર દુર દોડવા માંડી. એણે એક સરસ મજાનું મકાન જોયું. એણે મકાનમાં અંદર જઈ જોયું તો ખુબ સારું સારું ખાવા પીવાનું હતું. એ તો એકદમ રાજી રાજી થઇ ગઈ. નાચવા કુદવા લાગી. એણે તરત જ એની છ બહેનોને બોલાવી. સાતેય બહેનો મકાનમાં રહેવા લાગી. સારું સારું ખાઈ-પીને એકદમ ગુલાબી અને તંદુરસ્ત દેખાવા લાગી.

આ બાજુ એમના બાપને ખુબ પસ્તાવો થયો કે, "અરેરે. હું કેવો બાપ છું. મારી દીકરીઓએ વડાં ખાધાં એમાં ગુસ્સે થઈને એમને જંગલમાં મૂકી આવ્યો. મારી દીકરીઓનું શું થતું હશે?"

એ તો દોડતો જંગલમાં ગયો. ત્યાં એણે જોયું કે એની સાતેય દીકરીઓ એક સરસ મકાનમાં આનંદથી રહેતી હતી. સારું સારું ખાઈ-પીને ગુલાબી અને તંદુરસ્ત થઇ ગઈ હતી. એ ખુબ જ ખુશ થઇ ગયો. દીકરીઓને ભેટી પડ્યો. પછી એણે ઘણું બધું ખાવાનું લીધું અને દીકરીઓને લઈને ઘરે આવી ગયો.

વાર્તાનો બોધ (Moral of the Story):

બોધ: ગુસ્સામાં અને ઉતાવળમાં ક્યારેય કોઈ ખોટો નિર્ણય ન લેવો જોઈએ. માતા-પિતાનો પ્રેમ હંમેશા બાળકો માટે સર્વોપરી હોય છે, અને અંતે પરિવાર સાથે મળીને રહેવામાં જ સાચો આનંદ છે.

૧૩. દુર્જન કાગડો

એક નદીના કિનારે ભગવાન શંકરનું મંદિર હતું. મંદિર પાછળ પીપળાનું મોટું ઝાડ. એ ઝાડ ઉપર એક હંસ અને કાગડો રહેતા હતા. કાગડો આ હંસની ખૂબ ઈર્ષા કરે. એને હંસ દીઠે ન ગમે. ઉનાળાના દિવસો હતા. એક થાકેલો-પાકેલો મુસાફર બપોરના સમયે પીપળાના ઝાડ પાસે આવ્યો. તેણે પોતાનાં ધનુષબાણ ઝાડના થડના ટેકે મૂક્યાં ને તે આરામ કરવા ઝાડના છાંયે સૂતો. થોડીવારમાં તે ઘસઘસાટ ઊંઘી ગયો. થોડા સમય પછી એના મોં પરથી ઝાડનો છાંયો જતો રહ્યો ને તેના મોં પર તડકો આવ્યો.

ઝાડ ઉપર બેઠેલા હંસને મુસાફરની દયા આવી. મુસાફરના મોં પર તડકો ન આવે તે માટે પોતાની પાંખો પસારી છાંયો કર્યો. કાગડાએ આ જોયું. કાગડાને હંસની આવી ભલાઈ બિલકુલ પસંદ ન આવી. તેણે હંસને ફસાવી દેવાનો પેંતરો રચ્યો. કાગડો ઊડતો ઊડતો આવ્યો અને મુસાફર પર ચરકીને નાસી ગયો.

કાગડાની ચરક મુસાફરના મોં પર પડવાથી તે જાગી ગયો. જાગીને તેણે ઉપર હંસને બેઠેલો જોયો. તેને થયું આ હંસ જ મારા પર ચરક્યો લાગે છે. ગુસ્સે થયેલા મુસાફરે હંસને બાણથી વીંધીને પોતાનો ગુસ્સો ઉતાર્યો.

આમ દુર્જનની સાથે રહેવાથી પરોપકારી હંસે પોતાનો પ્રાણ ગુમાવ્યો.

વાર્તાનો બોધ (Moral of the Story):

બોધ: હંમેશા સારા લોકોની જ સંગત કરવી જોઈએ. ખરાબ અને દુર્જન લોકોનો સંગ કરવાથી ક્યારેક નિર્દોષ અને પરોપકારી માણસને પણ પોતાના જીવના જોખમે ભોગવવું પડે છે.

૧૪. હાથી અને દરજી

એક હાથી હતો જાણે કે મોટો કાળો પહાડ. પાછળ ટૂંકી પૂછ ને આગળ લાંબી મોટી લટકતી સૂંઢ. તે સાધુ મહારાજનો હાથી હતો. સાધુ મહારાજને હાથી ખૂબ વહાલો હતો. હાથી દરરોજ તળાવે નહાવા જાય. રસ્તામાં એક દરજી આવે. હાથી દરજીની દુકાનમાં સૂંઢ લંબાવે. દરજી એની સૂંઢમાં લાડુ આપે. આમ હાથીને રોજ લાડુ ખાવાની ટેવ પડી ગઈ હતી. નહાઈને પાછા વળતી વખતે હાથી દરજીને રોજ કમળનું ફૂલ આપે.

એક દિવસ દરજીને હાથીની મશ્કરી કરવાનું મન થયું. એણે એક મોટી અણીદાર સોય હાથમાં લીધી અને બોલ્યો, હાથીદાદા, આજે તમને લાડુ સાથે સોયનો પણ સ્વાદ ચખાડીશ! દરજી દુકાનમાં બેઠો હતો. ત્યાં હાથી તેની દુકાન પાસેથી નીકળ્યો.

હાથીએ લાડુ ખાવાની ઈચ્છાથી દરજીની દુકાનમાં સૂંઢ લંબાવી. મશ્કરા દરજીએ લાડુ આપતાં આપતાં સૂંઢમાં સોય પણ ખૂંચવી દીધી. હાથીને સોય વાગતાના સાથે જ ખૂબ પીડા થઈ. તે સમજી ગયો કે આજે દરજીએ મારી ઠેકડી ઊડાવી છે. હાથીએ ચૂપચાપ લાડુ ખાઈ લીધો. તે ડોલતો ડોલતો તળાવે નહાવા પહોંચી ગયો. તળાવે નહાઈ પોતાની સૂંઢમાં ઘણું બધું પાણી ભરી લીધું. સાથે એક તાજું કમળનું ફૂલ પણ લઈ લીધું.

પાછા ફરતી વેળાએ રોજની માફક દરજીએ કમળનું ફૂલ ધર્યું. જેવો દરજીએ ફૂલ લેવા હાથ આગળ કર્યો કે હાથીએ સૂંઢમાં ભરેલું પાણી ફુવારા માફક દરજી ઉપર ઉડાડ્યું. દરજી પાણીથી ભીંજાઈ લથબથ થઈ ગયો. દુકાનનાં બધાં નવાં નકોર કપડાં પાણીમાં પલળી ગયાં. એને સમજાઈ ગયું કે હાથીને મેં સોય ભોંકી હતી તેથી તેણે પાણી ઉડાડી બદલો લીધો છે. આ તો મેં કરેલી મશ્કરીનું જ પરિણામ છે.

બીજા દિવસથી ફરી પાછો તે હાથીને લાડુ આપવા લાગ્યો અને હાથી એને કમળનું ફૂલ આપવા લાગ્યો. દરજીએ ફરીથી હાથીને કોઈ દિવસ હેરાન કર્યો નહિ.

વાર્તાનો બોધ (Moral of the Story):

બોધ: મૂંગા પ્રાણીઓને ક્યારેય કારણ વગર હેરાન ન કરવા જોઈએ. આપણે બીજા સાથે જેવો વ્યવહાર કરીએ છીએ, બદલામાં આપણને એવું જ પરિણામ મળે છે (જેવા સાથે તેવા).

૧૫. બે સમજુ બકરી

એક નાના ગામની વચ્ચે એક નદી વહેતી હતી. નદી હંમેશા પાણીથી ભરેલી રહેતી હતી. નદીના બંને કિનારાને જોડતો નાનો સાંકડો પુલ હતો. પુલ પરથી એક સમયે એક જ જણ પસાર થઈ શકતું. એક દિવસ આ પુલ પર એક બકરી પુલના એક તરફના છેડેથી આવતી હતી. એ જ વખતે પુલના બીજી તરફના છોડેથી બીજી બકરી આવતી હતી.

બંને બકરી પુલની વચ્ચે ભેગી થઈ ગઈ. બંનેને એકમેકથી સામેના કાંઠે જવું હતું. બકરીઓ વિચારમાં પડી ગઈ. પાછા જઈ શકાય તેમ ન હતું. એક બીજાની બાજુમાં થઈને પણ નીકળી શકાય તેમ ન હતું. બકરીઓ સમજુ હતી. તે ગભરાઈ નહિ. તેમ તે લડી ઝઘડી પણ નહિ. એક બકરી નીચે બેસી ગઈ. બીજી બકરી તેના પર થઈને આગળ નીકળી ગઈ. કેવી સમજુ હતી આ બકરીઓ!

થોડી વાર પછી આ પુલ પર પુલના બન્ને છેડેથી આવતાં બે કૂતરાં પુલની વચ્ચે ભેગા થઈ ગયા. બન્ને સામ સામેના કિનારે પહેલા પહોંચવા માટે ઝઘડવા લાગ્યા. એક પણ કૂતરો પાછો ખસવા તૈયાર ન હતો, બંને એક બીજાને બચકાં ભરી મારામારી કરવા લાગ્યા. તેમનું ધ્યાન રહ્યું નહિ ને બન્ને નીચે નદીના ઊંડા પાણીમાં જઈ પડ્યાં.

પાણીમાં તાણ ઘણું હતું એટલે દૂર સુધી તણાઈ ગયા. સારું હતું કે બેઉ કૂતરાને તરતાં સારું આવડતું હતું એટલે જેમ તેમ કરી પોતાનો જીવ બચાવી શક્યા અને મહા મુસીબતે કિનારે આવ્યા પણ બન્ને પોતાના અણસમજુ અને ઝગડાખોર સ્વભાવને કારણે બહુ જ હેરાન પરેશાન થઈ ગયા.

વાર્તાનો બોધ (Moral of the Story):

બોધ: જો આપણે પણ એક બીજા સાથે સંપ-સાથ-સહકાર અને સમજદારીથી કામ લઈએ તો સમજુ બકરીની જેમ મુશ્કેલીમાંથી રસ્તો કાઢી આગળ વધી શકીએ પણ જો એક બીજા સાથે લડવા-ઝગડવામાં રચ્યા-પચ્યા રહીએ તો આપણી હાલત પણ પાણીમાં તણાઈ ગયેલા કૂતરા જેવી થાય.

૧૬. સિંહ નું અભિમાન

એક વખત જંગલના રાજા સિંહને મનમાં અભિમાન આવ્યું કે આ આખા જગતમાં મારા જેવો બીજો કોઈ બળિયો નથી. એક દિવસ તેને એક મચ્છર સામે મળ્યો , મચ્છરને સિંહના અભિમાનની ખબર હતી.

મચ્છરે વિચાર્યું કે આજે મોકો છે. લાવ સિંહનું ખોટું અભિમાન ઉતારુ, મચ્છરે સિંહને કહ્યું , ‘ઓ વનરાજ , તમારામાં હિંમત હોય તો મારી સાથે લડવા આવી જાઓ.’ વનરાજે જવાબ ન આપ્યો એટલે સિંહને ખીજવવા લાગ્યો, ‘કેમ મારાથી ગભરાઈ ગયાને ? સિંહ બીકણ સિહ બીકણ

જા , જા , તારા જેવા જંતુ સાથે કોણ લડે ? તારા જેવા મગતરાં સાથે લડવામાં મારી શોભા નહિ - સિંહે કહ્યું.

મચ્છર કહે , ખોટું અભિમાન કરવાનું રહેવા દો. ખરી હિંમત હોય તો સામે આવો. ' મચ્છરનું મહેણું સાંભળી સિંહ તો ખિજાયો અને ત્રાડ પાડતો મચ્છર સામે ધસ્યો. મચ્છર ગણગણ કરતો સિંહના નાકની અંદર જઈ બેઠો ને ત્યાં તેને ચટકા ભરવા લાગ્યો.

સિહ ખૂબ ખિજાયો. તેણે પોતાના નાક ઉપર પજો માર્યો. મચ્છર તો ઊડી ગયો પણ પંજો પોતાના જ નાક પર લાગ્યો. સિહ વધુ ખિજાયો. ફરી પાછો મચ્છર નાક પર આવી બેઠો ને વળી સિહે પંજો માર્યો. મચ્છર ઊડી ગયો. ફરીથી સિંહને જ વાગ્યું , નાક તો લાલ ચોળ થઈ ગયું.

સિંહ ગુસ્સાથી પાગલ થઈ ગયો. તેણે મોટી ત્રાડ પાડી, પંજો પછાડ્યો ને પૂછડું જોરથી ઉછાળ્યુ. પણ પેલો મચ્છર તો હળવેથી તેના મોં પર બેઠો ને ચટ દઈને કરડ્યો.

ધીમેથી તેના કાનમાં પેઠો ને ચટ દઈને કરડ્યો. ધીમેથી તેના પૂછડા પર બેઠો ને ચટ દઈને કરડીને ઊડી ગયો. બિચારો સિંહ મચ્છરને ભગાડવા પૂછડું જોર જોરથી પછાડે કે જેથી મચ્છર મરી જાય પણ થાય ઊંધું. છેવટે પોતાને જ વાગે.

આખરે સિંહ થાકી ગયો. તેણે મચ્છરને કહ્યું , “ ભાઈ , તારાથી હું હાર્યો. કબૂલ કરું છું કે તું મારાથી બળિયો છે સિંહને આમ કરગરતો જોઈ મચ્છરને ખૂબ મજા પડી.

સિંહને ફરતા બે ચાર ચક્કર લગાવી તે ઊડી ગયો. મચ્છર ગયો તેથી સિહને નિરાંત થઈ.

વાર્તાનો બોધ (Moral of the Story):

બોધ: પોતાની શક્તિ પર ક્યારેય ખોટું અભિમાન ન કરવું જોઈએ. ઘણી વખત નાના મગતરાં (સામાન્ય લાગતા જીવ) પણ મોટા મહારથીને નમાવી શકે છે.

📥 16 શ્રેષ્ઠ ગુજરાતી બાળ વાર્તા PDF (Free Download)

પ્રિય વાલીઓ અને શિક્ષકમિત્રો, તમારી આતુરતાનો અંત આવી ગયો છે! બાળકોને મોબાઈલની દુનિયામાંથી બહાર કાઢીને તેમને સંસ્કાર આપવા માટે અમે આ ૧૬ અદભુત પ્રેરણાદાયક વાર્તાઓ (Motivational Stories) ની એક સુંદર PDF બુક તૈયાર કરી લીધી છે.